ونيز سابقاً دانستى كه حسب افاده مخاطب در باب فقهيات ، سكوت در معرض بيان صريح مفيد حصر است ( 1 ) ; وچون خلافت مآب در معرض بيان ( 2 ) نهى وتحريم متعه ، سكوت از ذكر نهى خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) كرده‌اند ، به اعتراف مخاطب انتفاى نهى خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) از متعة الحجّ ظاهر گرديد ، وبطلان اين تأويل ( 3 ) عليلش حسب افاده خودش واضح گشت . ونيز دانستى كه نقل بعض حديث خصم هم نزد مخاطب سرقت است وبه غايت قبيح ( 4 ) ; پس اگر خلافت مآب بر نسخ متعه مطلع بوده ومىدانست كه نهى از آن در قرآن نازل شده وجناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) آن را بيان فرموده ، باز اكتفا بر ذكر بودن متعه نسا در عهد جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) نموده ونسخ آن ذكر نكرده ، لازم آيد كه خلافت مآب - حسب افاده مخاطب - مرتكب خيانت فضيح وسرقت قبيح گرديده باشد ، پس در اين صورت هم مطلوب أهل حق حاصل است ، ولله الحمد على ذلك . ونيز دانستى كه يافعى قول ذهبي را درباره حَكَم كه طرد كرده أو را

--> 1 . تحفه اثناعشريه : 256 . 2 . قسمت ( صريح مفيد حصر است ، وچون خلافت مآب در معرض بيان ) در حاشية [ الف ] به عنوان تصحيح آمده است . 3 . در [ الف ] اشتباهاً اينجا : ( اين ) آمده است . 4 . تحفه اثناعشريه : 342 .